Chata należy niewątpliwie do książek, których ocena będzie zależna od światopoglądu i konfesji odbiorcy: to, co bulwersuje część wyznawców czterech sola, niekoniecznie musi oburzać czytelników katolickich. Zwolennicy apokatastazy przyjmą rozważania Younga z radością, zwolennicy sądu i wiecznej kary – z nieufnością; orędowników teologii progresywnej ucieszy obraz Boga jako czarnej kobiety. Mimo początkowych niezręczności pisarzowi udaje się sprawnie poprowadzić intrygę, trzymać czytelnika w napięciu i zbudować nastrój przypominający miejscami nawet mroczne powieści Stephena Kinga.

 
Jest pewne, że za film J. Głomba Czesi nas nie pokochają. Stosunki polsko-czeskie (również te nieoficjalne) mają to do siebie, że my ich traktujemy z pogardliwą często wyższością (co uważa się w Czechach za żałośnie bezpodstawne), oni zaś kompletnie nie są nami zainteresowani (co nas zdumiewa i irytuje). Jacek Głomb oczekiwał zapewne, że jego film sytuację tęchoćleciutko zmieni.

Dla zadeklarowanego łasucha diagnoza alergii na mleko, jaja i kakao brzmi jak wyrok – ciasta, ciasteczka i inne smakołyki odchodzą do słodkiej Walhalli. I ja nie jestem tu wyjątkiem. Kiedy otrząsnęłam się z niedowierzania i oszołomienia, przemknęła mi niewesoła myśl: koniec ery szarlotki na ciepło, z gałką lodów waniliowych...
Szybko odłożyłam ją na potem, bo w tamtym momencie najważniejsze było zadbanie o swoje zdrowie.

Badania naukowe nad właściwościami śluzu ślimaka Helix aspersa Müller rozpoczęto w XIX wieku, jednak dopiero przed dwudziestu laty, właśnie w Chile zaczęto stosować śluz jako składnik kremów kosmetycznych. Doprowadziło to w efekcie do wpisania w 2006 roku standaryzowanego ekstraktu ze śluzu ślimaka do rejestrów International Nomenclature of Cosmetic Ingredients (INCI) jako snail secretion filtrate.

Mieszkam przy ostatniej ulicy w mieście. Jest tu cicho i spokojnie, z trudem dolatują  miejskie wróble, a już na pewno nie dojedzie pług śnieżny.

Dziś, w środku ciemnej nocy, obudził mnie głośny chrzęst wysypywanego z naczepy ciężarówki węgla.