Chłopczyca z ulicy Cambon

Chłopczyca z ulicy Cambon


"Sukces najczęściej osiągają ci, którzy nie wiedzą, że porażka jest nieunikniona…"
(Coco Chanel )

   Zawsze powtarzała, że projektuje dla własnej satysfakcji i tylko takie rzeczy, jakie sama chciałaby nosić; a jeśli reszta świata też chce nosić jej rzeczy, to ona nie ma nic przeciwko temu.


   Największa kreatorka mody pierwszej połowy ubiegłego wieku urodziła się w 1883 roku w Saumur, chociaż utrzymywała, że nastąpiło to 10 lat później w Auvergne. Jej matka pracowała w przytułku, ojciec był wędrownym handlarzem bielizną. Po śmierci żony Albert Chanel uciekł, zostawiając pięcioro swoich dzieci na łasce krewnych. Osierocona w wieku 6 lat Gabrielle Bonheur Chanel wychowywała się na głębokiej prowincji w Auvergne, w sierocińcu prowadzonym przez siostry zakonne. Tam nauczyła się, że dziewczyna powinna umieć szyć, siedzieć prosto, trzymać łokcie przy sobie i odpowiadać grzecznie na pytania.
   Gdy miała 16 lat opuściła mury klasztoru: w dzień pracowała jako pomoc w sklepie dziewiarskim w pobliskim Moulins, wieczorami próbowała szczęścia jako szansonistka. Wtedy to właśnie przyjęła sceniczne imię Coco - podobno od tytułu piosenki "Ko Ko Ri Ko", którą często wykonywała. Co prawda nie dała się poznać jako śpiewaczka kabaretowa, szybko jednak zwróciła na siebie uwagę bogatego oficera, a przy tym znanego playboya Etienne Balsana. Wkrótce Gabrielle została jego kochanką i wyjechała z nim do Paryża, a następnie do jego rodowej posiadłości - zamku Royallieu. 

   Balsan wprowadza Chanel do towarzystwa, ona czas spędzany do niedawna na szyciu wypełnia jazdą konną i projektowaniem. Coco, obracając się w wyższych sferach, przejmuje ich nawyki i gusta: wszystkie, z wyjątkiem upodobania dam do wymyślnych nakryć głowy z kwiatami, owocami, strusimi piórami. Chanel nie może na nie patrzeć. Projektuje własną kolekcję kapeluszy i, dzięki pieniądzom otrzymanym od Balsana, otwiera w 1913 roku swój pierwszy sklep. Ale prawdziwy sukces przychodzi rok później, kiedy poznaje miłość swojego życia - Anglika Arthura "Boya" Capela, zamożnego gracza polo. Balsan i Capel, rywalizując o względy Coco, współfinansują  rozwój firmy. Chanel rozszerza asortyment o kolekcję ubrań i otwiera legendarny już dziś butik w mieszkaniu Capela przy rue Cambon 31, oraz dwa inne w modnych kurortach Biarritz i Deauville. Obaj panowie mają też niemały udział w znajdowaniu Coco klientek wśród kobiet z towarzystwa. W ciągu kilku lat dom mody Chanel zyskuje renomę, z którą należy się liczyć. Już wtedy ubiory projektu Chanel są co najmniej tak drogie, jak innych projektantów, ale tylko ona zgadza się na kopiowanie swoich strojów i na wyprowadzanie ich "pod strzechy". 

   Jednym z pierwszych wylansowanych przez Chanel ubiorów był luźny sweter, przewiązany paskiem i noszony do spódnicy. Wychowanie w sierocińcu musiało odcisnąć na Coco swoje piętno: jej "małe czarne" sukienki, gładkie, prawie chłopięce garnitury odzwierciedlały prostotę klasztornych wnętrz i  surowe habity sióstr zakonnych.  Jej najwcześniejsze projekty były jak ona sama: proste, wygodne ubrania, szyte ze zwykłych tkanin, wcześniej wykorzystywanych i kojarzonych raczej z męską bielizną. Sama Coco ubierała się także po męsku: nosiła proste trencze, garnitury, często pokazywała się z papierosem - nic dziwnego, że ten luźny, żeby nie powiedzieć luzacki styl "chłopczycy" stanowił ostry kontrast do gorsetów, drapowanych sukien z halkami i ogromnych kapeluszy zdobionych strusimi piórami.
   "Rzeczy luksusowe muszą być wygodne, inaczej nie są luksusowe." Dzięki tej dewizie Coco zyskiwała coraz więcej zwolenniczek, a jej dom mody stał się dużym, dochodowym przedsiębiorstwem, zatrudniającym kilkaset osób.
   Wygoda w noszeniu była dla Chanel czynnikiem determinującym: pomysł na spodnie z rozszerzającymi się ku dołowi nogawkami przywiozła z Wenecji (łatwo w nich było wsiadać i wysiadać z gondoli); inspiracji szukała w szafie swojego mężczyzny, "Boya" Capela; często kreowaniu nowego wizerunku towarzyszył przypadek: szał na krótko obcięte włosy pojawił się po tym, jak Coco pokazała się w takiej fryzurze w Operze Paryskiej. Okazało się, że kilka dni wcześniej przypaliła je sobie…

   Po zakończeniu I wojny światowej w Maison Chanel zatrudnionych jest 300 szwaczek. Praca wre: Coco pracuje nad nową kolekcją, gdy dowiaduje się o śmierci Capela. W samochodzie, którym jechał do Cannes wybuchła opona.
   Zdruzgotana Coco dochodzi do siebie w domu swojej przyjaciółki, Misi Godebskiej. Jej salon jest przystanią dla artystów, bywają u niej Colette, Strawiński, Picasso, Cocteau, Diagilew, Apollinaire. To nie przypadek, że Coco stała się częścią ruchu, który tworzyli. Podobnie jak oni, gotowa była odrzucić stare zasady i wynaleźć sposób na wyrażenie siebie. Coco, nuworyszka, która tylko sobie zawdzięcza swoją fortunę, a która rozpoczęła rewolucję w modzie od kapelusza.

   Przez całe lata 20te Chanel tworzyła swoją legendę. Na początku lat 30tych upomniało się o nią Hollywood. Samuel Goldwin gotów był zapłacić milion dolarów, żeby ubierała jego gwiazdy filmowe, wśród nich Katherine Hepburn, Grace Kelly, Elizabeth Taylor i Glorię Swanson. Nie chciały. Coco wróciła do Europy.
   Po powrocie z Ameryki o mały włos nie poślubiła księcia Westminster, wysoko notowanego na liście najlepszych partii w ówczesnej Europie. Coco, której majątek po oszałamiającym sukcesie zapachu Chanel No. 5 już wtedy oceniano na 15 milionów dolarów, uznała jednak, że ma więcej do stracenia, niż do zyskania. Zapytana, dlaczego odmówiła mu ręki, odpowiedziała z właściwą sobie swadą: "było wiele księżnych Westminster, Coco Chanel jest tylko jedna".
   Nie miała racji. Coco Chanel było tyle, ile było faz i stylów w jej pracy - nie tylko "mała czarna", dzięki której stała się sławna, ale i dżersejowe sukienki, proste kostiumy, zamaszyste "cygańskie" spódnice, żakiety, kardigany, suknie z odkrytymi ramionami, szmizjerki, sztuczna biżuteria, pikowane torebki, dwukolorowe balerinki, perły noszone do czarnego golfu… I perfumy. Chanel No. 5, w charakterystycznym flakoniku Art Deco to pierwszy zapach noszący nazwisko swojego twórcy.

   W 1939 roku, po zajęciu Paryża przez Niemcy, Chanel zamyka swoje butiki i udaje się na emigrację do Szwajcarii. Powodem tej banicji był jej głośny romans z nazistowskim oficerem, Hansem Guntherem von Dincklage. Wraca po piętnastu latach, z nowymi projektami. Złośliwi twierdzą, że nie mogła znieść popularności znienawidzonego przez nią gorsetu, lansowanego po wojnie przez Diora.

   Jej powrót do świata mody nie przynosi wielkich rewolucji, raczej udoskonalane są wersje starszych kreacji. "Nowości? Nie można ciągle wymyślać nowinek! Ja chcę tworzyć klasykę ". Jej znakiem firmowym stały się krótkie, proste żakiety bez klap, spódniczki do kolan i nieśmiertelna "mała czarna".
   Większość lat 50tych i 60tych Chanel spędza w Ameryce. Tym razem Hollywood ją kocha: Coco pracuje dla wytwórni filmowych, ubiera wielkie gwiazdy tamtych czasów: Audrey Hepburn, Liz Taylor, Anne Baxter. Kreacje Coco Chanel robią w Stanach Zjednoczonych oszałamiającą karierę. Logo ze splecionych liter C wyraża prestiż, znakomitą jakość, nienaganny smak i charakterystyczny styl, jednym słowem - doskonałość.

   Imperium, które Coco stworzyła, przynosiło w chwili jej śmierci ponad 160 milionów dolarów rocznie. Na liście jej klientek gościły najlepiej ubrane kobiety stulecia: księżna Grace z Monako, królowa Fabiola, Marlena Dietrich, Ingrid Bergman, kobiety Rothschildów i Rockefellerów… Musical o jej życiu, "Coco", z Katharine Hepburn w roli  tytułowej, wystawiano na Broadwayu. Coco Chanel była "po imieniu" z tymi, którzy byli dość sławni, by nie musieć używać imion: Cocteau, Colette, Diagilew, Dali, Picasso. A jednak w chwili jej śmierci w 1971 roku w garderobie wisiały tylko trzy kostiumy…

 
{jos_sb_discuss:23}

Komentarze (1)

Zapisz się do RRS feed tego komentarza

Pokaz/Ukryj Komentarze

Napisz Komentarz

mniejsze | większe

Powered by Azrul's Jom Comment for Joomla!
busy
 
}

info dla autorów

Szanowny Autorze, zapraszamy do współpracy z magazynem pinezka.pl. 
> Tutaj znajdziesz informację < dotyczącą warunków publikacji tekstów oraz współpracy z nami. 

Info i kontakt


 

Kontakt:  
{
logowanie dostępne tylko dla członków redakcji Pinezka.pl