Język arabski ma (delikatnie mówiąc) nietrywialną fonetykę. Sporo spółgłosek występuje w wersji normalnej i twardej – t, th, d, z, k. Dźwięk h ma trzy stopnie twardości, co daje przewagę Szwajcarom i Holendrom, których mowa według złośliwych to nie język lecz choroba gardła. Jest za to katastrofą dla Francuzów. Ekstremalnym dźwiękiem jest ayn, o którym jeden podręcznik pisze, że się go nie da opisać słowami, a inny, że brzmi jak ostatnie zipnięcie duszonego.

Teksty hieroglificzne można zapisywać od lewej do prawej i odwrotnie, również w kolumnach. Czytamy je tak, by patrzeć zwierzętom i ludziom w oczy, czyli czytamy ptaszki od dziobu do ogona. Często na przykład bramy, drzwi sarkofagu były zapisywane symetrycznie – od środka do brzegów. Co ładnie wygląda, bo ludziki patrzą sobie w twarz, a nie odwracają się plecami.

Już Klemens Aleksandryjski ostrzegał przed ogłupiającą muzyką, która prowadzi do zezwierzęcenia: Jeśli ludzie spędzają swój czas na zajmowaniu się fletami, harfami, chórami i tańcami, egipskimi kołatkami i podobnymi rozrywkami, stają się bezładnymi głupcami, gorszącymi i całkiem barbarzyńskimi. Biją w czynele i bębny czyniąc wielki hałas na instrumentach oszustwa (...)

W społeczeństwie myśliwych i zbieraczy podstawą jest dobra znajomość otoczenia – czytanie śladów zwierząt, rozpoznawanie roślin użytecznych i szkodliwych. Z braku wikipedii źródłem tej wiedzy była bezpośrednia obserwacja. W przypadku roślin trzeba wziąć owoc czy liść, pogryźć, pożuć i zobaczyć, co będzie. Niektóre dają się zjeść, inne leczą rany, jeszcze innymi można się otruć. Ale gdyby spróbować tak tylko troszeczkę, to przychodzi dziwne otępienie, sny, wizje. A potem opowiem kolegom, gdzie byłem, jak szybowałem nad światem i albo mnie wyśmieją, albo mi pozazdroszczą. I spróbują sami.

Szczególnymi wybrankami bóstw były tzw. hierodule, niewolnice, które przy świątyniach oddawały się sakralnej prostytucji. Nie sprawowały one funkcji kapłańskich, choć niewątpliwie służyły nieśmiertelnym, szczególnie bogini Afrodycie czczonej w różnych miejscach jako Afrodyta-kurtyzana (Ateny) czy Afrodyta Pięknotyła (Syrakuzy) . Najważniejszym miejscem kultu pozostawał jednak Korynt, gdzie bogini służyło ponad tysiąc hierodul.

 Ale cóż to jest: język polski jako taki? Mój, twój, Masłowskiej, Kochanowskiego? Język jest czymś ulotnym. Gdy miasto śpi, język zanika. Odradza się nazajutrz, gdy ludzie otwierają ponownie usta, ale czy taki sam jak w przeddzień? Może słów, które jeszcze brzmią nam w uszach i mózgu, nikt już dziś nie wypowie. Może wypowie inne. Mówimy: "ale straszny obciach", "po niemiecku sobota to Samstag". Ale kto mówi obciach? Kto mówi zajefajny? Od kiedy tak mówi? Kiedy znudzi mu się to słowo? Może tylko raz powiedział?

   W Mezopotamii splatały się ze sobą sprawy boskie i ludzkie, świeckie i religijne, miłość i śmierć, muzyka, śpiew i taniec wykonywane przy różnych okazjach. Te same kapłanki uczestniczyły w ceremoniach radosnych i w ceremoniach żałobnych. Nikomu nie przychodziło do głowy rozdzielać tych wszystkich aspektów, tak jak nie do pomyślenia było piętnowanie kapłanek uprawiających muzykę i sakralną prostytucję.

   U ludzi muzyka na ogół powiązana jest z ruchem. Nauczyliśmy się co prawda spokojnie siedzieć w filharmonii, ale jest to sztuczne, tak jak stanie na baczność lub siedzenie w klasie z rękami założonymi do tyłu. Nigel Kennedy, osobnik bez zahamowań, grając Vivaldiego wystukuje rytm trampkami, jak gdyby to był rock, a nie barok.