Colour blind music

Krople do uszu

Apollo Heights
White Music for Black People
Manimal Vinyl Records 2007

   Shoegazing to termin rozpowszechniony przez periodyk New Musical Express na określenie stylu gry brytyjskich zespołów z pogranicza indie popu i alternatywnego rocka. Geneza nazwy nawiązuje do charakterystycznego zachowania się gitarzystów z kapel tego nurtu. Zamiast szaleć na scenie podczas koncertów, oni stali na niej nieruchomo, z opuszczonymi głowami i wzrokiem wbitym w dół. Stąd nazwa shoegazing czyli "wpatrywanie się w buty".

   Owo wbijanie wzroku w dół nie było jednakże wynikiem ich nieśmiałości bądź scenicznej pasywności, lecz koncentracji na efektach brzmieniowych. Tym, co cechuje shoegazing, jest tzw. gitarowa ściana dźwięku – nakładające się na siebie kolejne warstwy brzmieniowe, tworzące przestrzenny wymiar utworów, z pobrzmiewającym w tle melodyjnym, jakby lekko ściszonym wokalem. I choć styl ten w muzyce rockowej nierozerwalnie związany jest z zespołami końca lat osiemdziesiątych i pierwszej połowy dziewięćdziesiątych, jak My Bloody Valentine czy Cocteau Twins, nie oznacza to wcale, że przeszedł on do historii wraz z rozpadem powyższych. O tym, że shoegazing nadal żyje i ma się dobrze, świadczyć może debiutancki album nowojorskiej kapeli Apollo Heights zatytułowany White Music for Black People.

   Zespół Apollo Heights został założony w roku 2002 przez ciemnoskórych bliźniaków, Daniela i Danny’ego Chavisów, działających wcześniej na rynku muzycznym pod nazwą the Veldt. Swoją debiutancką płytą potwierdzają oni, że to, co dobre, nie traci nic ze swej wartości pomimo upływu czasu i zmieniających się trendów. White Music for Black People jest bowiem albumem, który brzmieniowo czerpie z najlepszych dokonań twórców stylu shoegazing. Nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, iż producentem krążka był Robin Guthrie, współzałożyciel Cocteau Twins. Błędem byłoby jednak uważać Apollo Heights za epigonów muzycznej stylistyki sprzed 20 lat. Mocny wokal Daniela Chavisa nie ma nic wspólnego z niosącym ukojenie głosem Liz Fraser, a gitary są mocniejsze i o wiele bardziej drapieżne niż np. w twórczości the Jesus and Mary Chain. Kompozycje zawarte na płycie White Music for Black People nieodparcie budzą skojarzenia z dokonaniami wspomnianych już wcześniej My Bloody Valentine czy Cocteau Twins, ale również Massive Attack, the Verve, the Pixies czy TV on the Radio.

   Pisząc o tej płycie nie sposób nie zwrócić uwagi na jej tytuł. Z jednej strony jest on niewątpliwie ukłonem w stronę Screamin’ Jay Hawkinsa i jego Black Music for White People z 1991 roku. Z drugiej, może on być próbą skłonienia słuchacza do refleksji nad tym, iż kolor skóry jest dla muzyki rzeczą nieistotną.

   Wszystkich zainteresowanych twórczością Apollo Heights odsyłam do strony zespołu, na której m.in. można posłuchać utworów z recenzowanego albumu.


Apollo Heights White Music for Black People
1. Winter in the Summertime
2. Shallow by Shallow
3. Disco Lights
4. Fit to be Tied
5. Dakini
6. The Color of Love is Blue
7. Everlasting Gobstopper
8. Black and Blue
9. Camus
10. Babytalk
11. Manifesto
12. Concern
13. Christine

Komentarze (0)

Zapisz się do RRS feed tego komentarza

Pokaz/Ukryj Komentarze

Napisz Komentarz

mniejsze | większe

Powered by Azrul's Jom Comment for Joomla!
busy
 
}

info dla autorów

Szanowny Autorze, zapraszamy do współpracy z magazynem pinezka.pl. 
> Tutaj znajdziesz informację < dotyczącą warunków publikacji tekstów oraz współpracy z nami. 

Info i kontakt


 

Kontakt:  
{
logowanie dostępne tylko dla członków redakcji Pinezka.pl