O portalu "nasza-klasa", umożliwiającym odnalezienie dawnych kolegów i koleżanek, ludzie zwykle dowiadują się od znajomych, czasem własnych dzieci, ale informacja o jego powstaniu podawana była także w ogólnopolskich dziennikach informacyjnych.

   Jakiś czas temu pisaliśmy o Pandorze – radiu online. Dziś odświeżymy trochę wiadomości muzyczno-radiowe.
   Bezpłatnych stacji radiowych online przybywa z miesiąca na miesiąc. Tym bardziej, że tą branżą internetową zainteresowały się duże korporacje, dodając radio jako gadżet do swoich odtwarzaczy. Ale o tym za chwilę...

   Internetowym szperaczem nie jestem, własnego bloga nie prowadzę, komunikator służy mi głównie do rozmów o pracy lub rzeczach z nią powiązanych, a informacyjny bezkres netu staram się traktować czysto użytkowo, nie bawiąc się w cybernetycznego Kolumba. Niemniej lubię, gdy jakaś bardziej eksploratorsko nastawiona osoba podzieli się ze mną linkiem do swego godnego uwagi odkrycia.

   Największą traumą, jaka mnie spotkała w wychowywaniu w założeniu dwujęzycznych dzieci była nauka czytania i pisania po angielsku. No, człowiek sam się tego nauczył, z pomocą grona pedagogicznego, wrodzonej inteligencji, intuicji i innych mocy, ale co innego nauczyć się, a co innego kogoś.

   Po latach nachodzą mnie dwie refleksje – mianowicie, że naiwny człowiek nie wiedział, jakim błogosławieństwem i ucztą dla duszy było życie przy radiu bez reklam, a po drugie, że człowiek chcąc nie chcąc, z braku laku, słuchał i trzech kwadransów jazzu, i wszystkich dróg prowadzących do Nashville, i dziesięciu minut w operze, i sprośnych powieści, wieńczonych nieodmiennie hymnem narodowym. Po latach dopiero człowiek sobie uświadamiał, w jakim stopniu mu to poszerzało horyzonta.

   Zuzanna Orlińska, autorka portalu, któremu dziś przyjrzymy się bliżej, znalazła się w takiej właśnie sytuacji, gdy jej synek dorósł do poznawania literatury. Jednak zadziałało coś więcej. Dla niej, ilustratorki i córki pary ilustratorów książek dla dzieci, książki poznawane w dzieciństwie były wstępem do magicznego świata. Gdy zaczęła dorastać, magia powoli znikała.A potem urodził się mój syn. Przestraszyłam się, że nie będę mu umiała przekazać tego oczarowania, skoro sama już go nie czuję. Postanowiłam je odtworzyć, zaczęłam jeszcze raz czytać tamte książki i tak się zaczęło – wspomina.

   Wszystko ma swój początek, a historia horrorów jest tak długa, jak historia samego kina. Zainteresowanym nią warto przypomnieć, że za pierwszy typowy film grozy uchodzi niemiecki Gabinet doktora Caligari z 1919 r., oczywiście jeszcze niemy, wyreżyserowany przez Roberta Wiene. Mający swą premierę w Berlinie w 1920, film został uznany za przełomowy, artystyczny i wpisujący się w nurt tzw. ekspresjonistycznego kina niemieckiego.